Sinirlenince şarkı söylemeyi unuttum...
Ama hayal kurmayı değil. Şarkıları unutturmaya çalışanlara inat avazım çıktığı kadar şarkı söylüyorum, içimden, sessizce...
Yanaklarımdan fışkırıyor sesler, gözlerimden. Ellerimi her zamanki gibi hareket ettiriyorum her zaman birşeyler anlatırken olduğu gibi. Anlatırken yaşıyorum,  karşımdaki dinliyor beni. Aslında bir film seyrediyor gibi, benim yazdığım gerçek bir senaryo; herhangi birimizin hayatı gibi.  Rol yapmaya gerek olmadan doğaçlama, abartısız, mış gibi değil. Ne hissettiğini söylemeyi unutanlar için. Sahi ne zamandı o? Ne der diye duraksadığın zaman mı yoksa kendine saklamayı düşündüğün an mı? Ya da belki de çekinip hepten hiç birşey söylememeye karar verdiğin zaman mıydı? İçinde tuttukça şekil değiştiriyor farkında değil misin? Sen olmuyorsun artık, sevdiğin şeyleri yapmayı unutuyorsun veya sana iyi gelecek şeyleri.
Avazın çıktığı kadar şarkı söylemeyi unutma, içinden de olsa. Duyan birileri illa ki çıkar.